DE ONTMOETING

 

November 1980, Acapulco, Mexico.

 

Rond 11 uur in de avond arriveert Bill ook op de camping. Hevig teleurgesteld, aangezien hij Debbie, de Amerikaanse, niet in bed heeft kunnen praten en met de boodschap dat zij, volgens hem, meer geinteresseerd was in mijn persoon dan in hem. Wat mij doet besluiten de volgende dag op haar af te gaan. Na zes maanden onthouding en een huwelijk dat op de klippen loopt heb ik,  zoals ze dat zo mooi in het Vlaams noemen, een behoorlijke goesting.

De volgende dag ga ik naar haar hotel toe om een afspraak met haar te maken voor dezelfde avond, reeds om een lang verhaal kort te na een paar uur komen we tot de ontdekking dat we maken elkaar zeer goed liggen, en de avond of liever gezegd nacht wordt dan ook besloten op Debbies hotelbed. Dit duurt een week en gedurende deze week leer ik haar beter kennen, verneem dat ze in echtscheiding ligt, in Chicago woont en als een laborante in een ziekenhuis werkt.

Al snel raken we verliefd op elkaar. Reeds dan bemerk ik iets vreemds in haar. Zo nu en dan maakt ze vreemde opmerkingen zoals: "Als ik kinderen heb en ze doen lets fout, dan sla ik ze in elkaar", en meer van dit soort opmerkingen. Maar het leven heeft me geleerd dat mensen wel vaker vreemde dingen in hun drift zeggen.

Na een week begint mijn vriend genoeg van Acapulco te krijgen eist min of meer van mij om te vertrekken,  en standpunt kan begrijpen, Aangezien ik zijn neem ik afscheid van haar en beloof haar naar Chicago te komen, zodra de reis voorbij is.

Januari 1981.
In Belize verkoop ik onze wagen en ik ontmoet een Nederlands meisje, dat zo ernstig ziek is geworden, (geelzucht) dat ze terug moet naar Nederland.
De ANWB verzoekt mij dit meisje naar Mexico-City te vliegen, zij een KLM-vlucht onder medische begeleiding naar Amsterdam kan nemen.  Mijn vriend en ik moeten dit in een zeer kort tijdsbestek beslissen. We besluiten dat hij met zijn (vakantie) vriendin mee terugkeert richting Canada en ik vanuit Mexico-City zal doorvliegen naar Chicago. De bedoeling is dat we ons in deze stad zullen daar weer een andere auto kopen. Carnaval in New Orleans te vieren en dan nog een paar maanden door het zuiden van de V.S. te trekken. Om vervolgens vanuit Miami, terug te vliegen naar Nederland toe.

Na aan het verzoek van de ANWB voldaan te hebben, zet ik mijn tourticket om in een vlucht naar Chicago.  Ik moet zeggen, dat ik onder de indruk ben gekomen van de werkwijze van deze organisatie. snel en efficient.
Na een stop van een paar dagen bij vrienden in Austin, Texas, door naar Chicago, een stad in het midwesten van de Verenigde Staten. -- En hier begint een wonderbaarlijke periode in mijn leven, woont zelfs voor Amerikaanse begrippen, een voorstadje van Chicago. Debbie in een vrij groot huis in een voorstadje van Chicago.

We hebben allebei grote hoofdzakelijk door het niet begrijpen van elkaar, of het niet uiten van onze diepere emoties. Ik ga hier verder niet op door,  omdat het niet belangrijk is in dit verhaal. 

Tijdens deze echtscheidingsprocedure heb ik nog steeds contact met Debbie, zowel per brief als per telefoon. Na een nieuw (kort) bezoek aan haar, samen te leven. besluit zij om naar Nederland te komen om met wat mij ongelooflijk gelukkig maakt, aangezien ik mij nog steeds stapelverliefd ben.

 

DE KLAP

September 1981

Eindelijk Debbies aankomst in Nederland.  

De eerste 12 dagen zijn werkelijk heel gelukkig dagen. We zijn allebei totaal verliefd kopen meubels, maken plannen voor de toekomst en alles is rozengeur en maneschijn.

Dan op een dag zie ik aan haar ogen en aan haar gezicht, dat er iets van binnen aan het veranderen is. Achteraf heb ik pas begrepen hoezeer ze hier tegen gevochten moet hebben, een Engelse vriend van ons is komen dineren, barst de bom.

Opeens zegt ze : ,Ik wil naar huis! Dit land bevalt me niet! De taal, het huis, mijn persoon, enfin er deugt niets meer. Op dat moment reageer ik eigenlijk heel kalm. Ik kan het eenvoudig niet geloven, " Weer een van die dagen " denk ik.

De volgende dagen reageert ze heel vreemd. Het ene ogenblik is ze weer verliefd en vraagt om vergeving. Het ene ogenblik is ze totaal agressief en schreeuwt ze dat zij naar huis gaat. In mij gebeuren er ook verschillende dingen. Ik begrijp dat er gaat, maar besef totaal niet wat. 
Na vijf dagen bestelt ze haar ticket. 

Ik kan nog steeds niets geloven wat er gebeurt, het wel wel een nachtmerrie, die wel zal ophouden zodra ik wakker wordt. -- Maar het is geen nachtmerrie. Het is harde werkelijkheid. 

De laatste dagen voor haar vertrek vervalt ze in totale agressie. 

Op de dag van haar vertrek rijd ik haar naar Brussel. Onderweg moet ze een paar maal overgeven. De spanning is haar te groot. Ergens moet zij ook iets totaal fout gaat. -- Ik probeer haar gerust te stellen, en zeg haar dat ze niet bang hoeft zijn, en dat het allemaal wel goed komt.

Ik zet haar af op het vliegveld en neem afscheid van haar en reed naar huis.

Onderweg breekt er wat van binnen in mij en begin ik onbedaarlijk te huilen, me afvragend: "Mijn God, mijn God! Waarom"? 

Mijn moeder loopt thuis handenwringend rond, en als ik haar vraag wat er is, antwoordt ze mij: "Ik houd er niet van om mijn zoon met zo'n verschrikkelijk bezeerd gezicht te zien"! 

De volgende dagen glijd ik totaal weg. Nu had ik in vroegere dagen maar die kon ik halverwege ook wel eens emotionele klappen gehad, afbreken, de muren rond mijn gevoelsleven weer optrekken en en weer hard tegen aan gaan. Ik probeer mijn werk nog te in dit geval is er doen, maar moet dit na een dag opgeven. Ik kan eenvoudig mijn geest er niet bijhouden. Glijdend op een helling zonder ergens houvast is, tuimel ik naar beneden. Dagenlang heb ik enorme huilbuien,  en dat mijn rug, nek en nieren begin zeer te doen.
Door de spanning die zich aan het ontladen is krijg ik nog een vorm van buikgriep ook. 

Na een week belt Debbie op. -- Geëmotioneerd vraag ik haar: "Wat gaat er in godsnaam verkeerd in je geest"? 

Ze antwoordt: " Niets! Waar praat je over"?

Na twee weken bereik ik het eindpunt van de helling. Ik ben leeg van binnen, totaal uitgehuild. Debbie belt weer, eindelijk huilen: "Wat heb ik gedaan! Eerst verknal ik mijn eerste huwelijk en nu dit".

Ik begrijp er niets meer van. Ik moet weten wat dit is, en besluit me te gaan verdiepen in de psychologie.
Vlak hierna belt het meisje op dat van Mexico city naar huis gevlogen is, en vraagt of ik langs wil komen voor een weekend. Wat ik graag aanneem, want mijn misplaatste mannelijke trots had behoorlijke douw gekregen. 
Na ongeveer een maand begin ik langzaam maar zeker overeind te komen. Debbie belt nog steeds regelmatig op, soms ook heel agressief,  soms heel normaal. -- Mijn voornemen om dit onbegrijpelijk gedrag te bestuderen bestaat nog steeds, maar ik ben er nog niet klaar voor.

Drie maanden na haar vertrek kom ik uit het dal waar ik in gevallen ben. Ik begin te lezen. Werken van Freud, Jung, Adler en noem al de grote namen maar op. En hier begint een tijd, verwonderen, schokken, maar ook zeer verblijden! 

Tijdens het lezen en bestuderen van alle grote namen op dit gebied, valt me al gauw een ding op: Maar de basis is daar. - Het kind!

Maar dan schiet alles in diverse richtingen, seksualiteit, drie-eenheid, levenssappen, en noem maar op.
Een ding begreep ik echter wel: Debbie is wat men in de psychiatrie noemt o.a. schizofreen.

Ik begin nu zelf over deze materie na te denken,  psychologie mij geen afdoende antwoorden weet te geven.
Tegelijkertijd bespeur ik in mijzelf ook veranderingen. Langzaam maar zeker begint een gevoel van liefde en blijdschap zich in mij te ontwikkelen.
Nadenkend over mensen met geestelijke storingen, begin ik mij te realiseren, dat dit niet tot het normale patroon van de mens hoort.
Wat is dit? Aangeboren? Sommige geleerden zweren hierbij! Bewerend dat het ligt opgeslagen in de genen en chromosomen. 

Aangeleerd? Hier vinden zich ook vele mensen in.

De duivel en demonen? Vooral wat zich noemt christenen beginnen dan hard met hun hoofd te knikken!

Of moeten we nog verder zoeken? Ik begin met de kleine kinderen te bestuderen. Al gauw vallen de ogen me op. Deze kleinen stralen licht uit. Ze zijn emotioneel en spontaan en de waarheid begint tot mij door te als ze geboren worden zijn één van geest. -- Kinderen als ze geboren worden zijn één van geest. Bewustzijn zijn één 
Dit valt ook in te vullen met rationeel en emotioneel. -- Maar het is heel eenvoudig om deze kleinen te bezeren of te beschadigen. 

Het hangt er dus veel van af, uit wat voor ouders kinderen geboren worden. En plotseling terwijl deze mijn hoofd gaat ik wat Debbie heeft er miljoenen met haar. -- Men heeft er prachtige namen voor uitgevonden: depressie, agressie, hysterie, schizofreen postnataal en zo kan ik nog wel even doorgaan. is alles hetzelfde: ziels-beschadiging. Maar in principe of anders gezegd emotionele beschadiging.
Als een mens een dreun krijgt in het leven, of een zeer liefdeloze opvoeding heeft gehad en hij verwerkt dit niet goed en geen afstand achter. van te nemen, weet dan blijft er een niet genezen wond achter. 

7

Hoe is dit te verklaren. Als men een splinter in het lichaam krijgt accepteert het lichaam dit niet en zweert de splinter uit. 

Als de ziel een splinter in zich krijgt, accepteert, deze het ook niet. -- Alleen de ziel reageert veel langzamer dan het lichaam. De ziel begint pas na vijf, tien, vijftien of zelfs pas na twintig jaar te reageren. Langzaam maar zeker ziet men deze mensen veranderen en niet in de goede zin van het woord. Men ziet deze mensen Langzaam maar zeker depressief en/of agressief worden naar zelf, of naar anderen. 

Voor familie, vrienden, etc een teken dat er iets fout gaat.

In Debbies geval zijn het in hoofdzaak haar ouders. In eerste instantie denk ik dat het haar moeder is, omdat ze bergen foto's van haar vader bij zich heeft, maar niet één van haar moeder.

Later realiseert ik me, dat in de menselijke (beschadigde) geest alles omgedraaid heeft! Het is haar vader waar ze problemen mee heeft.

Ik begin te beseffen dat het een doorgeefproces is en plotseling valt de puzzel in elkaar: Psychologie stopt (gedeeltelijk) bij de ouders, beschadigd is, wil onbewust of bewust ook beschadigen! -- Hierover verder nadenkend slaat ineens de schrik om mijn hart. 

Als deze theorie juist is, houdt dit dus in dat elke vorm van agressie, elke seksuele afwijking een beschadigd mens inhoudt.

Dit kan niet waar zijn! -- Opnieuw begin ik de zaak van alle kanten te bekijken, maar steeds weer kom ik tot dezelfde resultaten. De uitkomst blijft hetzelfde. Totaal verbluft zit ik dagen lang na te denken. Wat moet ik hiermee? Staat dit ergens reeds opgetekend? 

Intussen is het april 1982 geworden. In mij hebben zich ook verschillende dingen afgespeeld. Ik voel me verliefd met een sensatie gevoel in mijn lijf dat ik nog uit mijn kindertijd herkende. Hoe is dit mogelijk? Nadenkend over het woord liefde, begrijp emotionele ik heb niet eens een verhouding, begrijp ik plotseling ook verschillende dingen afgespeeld. Ik voel me verliefd met een sensatie gevoel in mijn lijf dat ik nog uit mijn kinderentijd herkende. Maar hoe is dit mogelijk? Ik heb niet eens een verhouding. Nadenkend over het woord liefde, begrijp ik plotseling ook wat dit is: emotionele openheid. -- Ik zal hier later nog op terugkomen. 

De weken hierop volgend word ik steeds opener. Water, lucht en wolken worden bijna tot vaste substanties in mijn ogen. Ik heb het gevoel dat er golven van emoties uit mijn borst en hoofd een gevoel van vrede, rust en liefde komt over me heen. 

8

        HOE WERKT DE MENSELIJKE GEEST.

Men noemt de menselijke geest de meest moeilijke om te begrijpen, maar in feite werkt de menselijke geest heel simpel. Alleen moet men begrijpen wat er gebeurt. 

Onder geest versta ik het intellectuele vermogen van de mens inclusief zijn emotionele vermogen. Een eenheid, bestaande uit twee gegevens. 
De geest zijnde intellect/rationaliteit en de ziel zijn de gevoel/emotionaliteit.

Een mens, als hij of zij geboren wordt, krijgt een paar dingen mee:  Liefde, openheid, spontaniteit, en eenheid van geest. Dit is te zien in de ogen !van kleine kinderen. Wij noemen dit verwondering, maar het is in feite emotionele liefde die ons aanstaart. Het hangt dus totaal of van de ouders, school, omgeving, en latere ervaringen wat er uit hem groeit.

Beginnend bij de ouders: als een kind geboren wordt in een liefdevol, ware gezin, waar geen of weinig geestelijk of lichamelijk geweld voorkomt, dan krijgt het kind een vrij stevige basis voor het latere leven mee. -- Is dit echter niet het geval, en de ouders zijn lichamelijk en/of geestelijk gewelddadig, dan kunnen zich reeds op jeugdige leeftijd gedragsstoornissen gaan dan kunnen zich reeds voordoen. -- In het uiterste geval: zeer agressieve ouders, kunnen reeds een kind op zeer jonge leeftijd zo gewelddadig beschadigen. dat het of autistisch wordt, of op latere leeftijd zeer agressief wordt, zowel geestelijk als lichamelijk.

School en omgeving zijn ook zeer belangrijke factoren in de opvoeding sene van het kind. Taak is het voor ledere leerkracht en volwassen dit agressief gedrag tijdig te herkennen en te zich af te vragen waarom het kind zich zo gedraagt. 

Een gezegde van Carl Jung m.b.t. een moeilijk kind: Geef me de ouders en ik zal het kind helpen.

Maar het hoeven de ouders niet te zijn! Elke volwassene weet nog wel uit z'n eigen kindertijd wat voor pesterijen zich op school en op straat kunnen voordoen.

Onder latere ervaringen versta ik hoofdzakelijk: liefdesrelaties die stuk lopen, een ouder of kind dat te vroeg sterft door ziekte of ongeval, echtscheidingen, ernstige verkeersongevallen waar men plotseling mee geconfronteerd wordt, zedendelicten, oorlogservaringen niet te vergeten en zo kan men wel gaan, miskramen, even doorgaan.

Als een kind op deze wereld komt. Krijgt het emotionele openheid (Liefde) met zich mee. Geef het kind liefde terug en elke normale ouder zal dit kunnen beamen, een wonderlijk mooi iets. de relatie ouder-kind wordt dan tot het kind vertrouwt z'n ouders totaal en omdat het liefde terugkrijgt, voelt het zich totaal beschermd. 

Laten nu het andere uiterste nemen een autistisch kind. Onder een kind dat zich geheel of gedeeltelijk afgesloten heeft van de buitenwereld. Een emotionele beschadiging en geen hersenbeschadiging.

Uiteraard worden er ook kinderen met hersenbeschadigingen geboren die min of meer hetzelfde gedrag vertonen. Een aangeboren beschadiging! In de meeste gevallen is dit te herkennen aan hun ogen.

Ook bestaat de mogelijkheid dat een geestelijk gehandicapte 

9

emotionele beschadigingen oploopt of autistisch wordt. Vanaf de eerste dag is het kind reeds te beschadigen. Dit kan door de ouders gebeuren, broertjes en zusjes, ziekenhuizen en aanverwante instellingen, omgeving, en zo kan doorgaan. Ik wil dan ook een ernstige waarschuwing zetten, dat met niet bij ouders de schuld gaat geven, want er is zeer grote kans dat er externe factoren in het spel zijn. Men moeten grote zeer voorzichtig zijn met deze uitspraken. -- Mochten de ouders wel de schuld zijn. dan ook dan kunnen ze hier zelf ook omstandigheid niets aan doen beschadigd zijn zowel de ding nodig het kind omdat deze door hun ouders of andere dan goede psychiatrische/sociale nodig.

Wat nodig is, is een mentale verandering. Als men kind (of een volwassen) geestelijke of lichamelijk mishandeld ziet worden, moet gaan praten of in het kind hebben dan goede psychiatrische/sociale begeleiding nodig. Wat nodig is, is een mentale verandering. Als men een kind (of een volwassen) geestelijke of lichamelijk mishandeld ziet worden, moet van de kinderbescherming inroepen. Degene die dit niet doen is in feite net zo beschadigd (schuldig) als de zelf. 

Als een kind een emotionele klap krijgt, begint het zich af te sluiten. Het durft zich niet goed goed te uiten en wordt in feite bang voor z'n omgeving. Gebeurt dit nu verschillende malen, dan begint het een muur of om zijn gevoelsleven heen te bouwen en is het op een gegeven moment niet meer te bereiken.

Het enige wat dan nog helpt is een berg liefde, geduld, dacht om zo'n kind weer tot normaal mens te krijgen. 

Sommige instituten in Europa en de V.S. proberen deze kinderen op een harde weer te laten functioneren. -- Het enige resultaat wat men dan bereikt is, dat deze kinderen nog verder beschadigd worden dan ze reeds zijn en dat het steeds moeilijker wordt om ze eruit te krijgen. In feite leeft een autistisch kind in z'n ommuurde wereldje en weigert daaruit daaruit te komen, tenzij het niet meer bang hoeft te zijn en ziet dat het de de ouders/begeleiders kan vertrouwen. 

Tussen deze twee uitersten ligt een ongekend scala aan mogelijkheden om een kind bewust of onbewust te beschadigen en hoe dit zich later gaat uiten. 

Voorbeelden hiervan zijn genoeg bekend. Ik zal u er één geven. Een bevriend echtpaar heeft een zoontje van een jaar. Naast hen woont een pas gescheiden vrouw met een zoontje van drie jaar. 

Later heb ik vernomen dat dit echtpaar met nogal wat elkaar ruzies uit gegaan is. 

Op een dag komt deze vrouw naar mijn vriendin toe met haar zoontje om koffie te drinken. Tijdens het koffie drinken haalt ze het jongetje van een jaar aan knuffelt hem voor een langere tijd. -- Na het koffie drinken wordt het kind in een houten hobbelpaard gezet en verdwijnen de beide vrouwen naar boven om een nieuwe wasmachine te bewonderen. Na een paar minuten horen ze een afgrijselijk gegil en geschreeuw van beneden komen en vinden ze de jongste omgegooid onder het bloed. Naderhand blijkt dat het jongetje van drie jaar en totaal z'n nagels in het gezicht van de jongste heeft gezet en dit behoorlijk heeft opengetrokken.

Reconstruerend zijn er diverse dingen gebeurd: drie heeft door al de ruzies thuis, waarbij ook flink het jongetje van schijnt te zijn, reeds de nodige klappen opgelopen. Bovendien werd hij door zin moeder nooit aangehaald of geknuffeld. Nu, in dit 

10

huis komend, ziet hij z'n moeder voor een langere tijd een vreemd kind knuffelen Hij is reeds beschadigd/bezeerd van binnen en dan moet dit er nog boven op. Resultaat: zodra de moeders weg zijn, vals hij de jongste aan, oorzaak en gevolg .

De jongste is bijna een jaar lang bang geweest voor andere kinderen en begint dan weer een beetje bij te trekken.

Zo kan men een hele lijst afwerken: kinderen die geestelijk en/of lichamelijke beschadigd worden door hun ouders, kinderen die aangerand worden, echtscheidingen, broers of zusters. ruzies, incest. Het heeft allemaal grote gevolgen voor de menselijke ziel.

Het kind gaat zich langzaam maar zeker afsluiten. Er ontstaat een splitsing in de geest. Het durft zijn gevoelens niet weer te tonen en verwerks al zijn frustaties en angsten naar binnen toe en durft hier met niemand over te praten. Ze worden langzaam maar zeker gevoelsleven net zo hard als zijn omgeving.

Dit heeft twee redenen.

De eerste: er zijn beschadigingen aangelopen. De tweede: het kind blijft bewust of onbewust zoeken naar de liefde van zijn ouders, wordt niet zo hard  net zo hart als zijn ouders of nog harder, om te proberen de liefde die hij of zij nooit gehads heeft. op deze manier te krijgen. Dit is een factor die in de psychiatrie vaak over het hoofd gezien wordt, maar is één is den van de belangrijkste drijfveren, waarom deze kinderen bij hun ouders blijven.

Het voorgaande heeft hoofdzakelijk te maken het geestelijke beschadigingen.

Voor een kind dat lichamelijk mishandeld wordt, geldt weer een heel ander verhaal. Deze kinderen worden aan twee zijden beschadigd. In de eerste plaats wissen ze de geestelijke warmte en in de tweede plaats worden ze ook nog lichamelijk mishandeld. 

Was dit teweeg kan brengen, is bijna niet te verwoorden. Het kind sluit zich zeer snel of, wordt bang en begint op latere leeftijd zeer agressief te worden. Het wordt dan vaak geplaatst in een te huis, dat men vroeger een tehuis voor moeilijk opvoedbare kinderen noemde. 

Terwijl men zo'n huis beter een tehuis voor beschadigde kinderen zou kunnen noemden.

Al deze gebeurtenissen kunnen vreemde gevolgen hebben. Op latere leeftijd komen deze mensen (vaak) in conflict met zichzelf en ze kunnen de meest vreemde dingen gaan doen. Ze verdwijnen in inrichtingen, extreme politieke groeperingen, vreemde religieuze sektes van van welke oorsprong dan ook! -- In een enkel geval komen ze terecht in terroristische groepen, denkend dat ze met geweld de maatschappij kunnen veranderen. Dit probeert een al duizenden jaren en het heeft nog nooit tot een goed resultaat geleid. Geweld roept geweld op. Hetgeen voor deze groepen weinig uitmaakt, zij zijn beschadigd en zij willen beschadigen.

Elke goede hulpverlener in de psychiatrie, die weet hoe de menselijke geest werkt, kan een beschadiging genezen. -- Mits het persoon hulp zoekt en er voor open wil staan. 

Wel is het zo dat vooral bij traumatische ervaringen men een hele tijd intensief bezig in om deze mensen weer in normale doen te krijgen reeds tien jaar of langer sluimert, kan van rustig uitgaan van een intensieve therapie, (20 uur p.w.) die gemiddeld van drie maanden tot een jaar kan duren. Maar in sommige gevallen zal men

11

als maatschappij in moeten grijpen, omdat de persoon al te ver weg is om nog zelf hulp te zoeken. omdat de persoon al te zoeken. Helaas gebeurt dit nog te weinig, waardoor er de grootste ellende kan ontstaan. Zelfmoord, maar ook recente waardoor moordpartijen in Engeland en de States bewijzen dit weer afdoende. 

Als ouders kan men uiteraard ook de emotionele stormen te verwerken krijgen; een liefdesrelatie die verbroken wordt: een kind, man, vrouw, naaste familie of vrienden die te vroeg sterven. -- We worden er allemaal mee geconfronteerd. De één vroeger, de andere laten, maar er is geen mens op deze wereld die geen klappen krijgt.

Komt men daar niet goed doorheen, doorleeft men het niet goed, dan veroorzaakt dit ongeveer hetzelfde als wat bij een kind kan gebeuren. Men sluit zich af, het verdriet en de pijn wegdrukkend. Maar later veroorzaakt het geestelijke en lichamelijke klachten. -- Het belangrijkste als men een emotionele schok krijgt is: bedroefd over te zijn, de pijn er uit te laten. Doet men dit, dan heeft men over het algemeen weinig last van depressies of wat voor storingen dan ook. 

Doet men dit niet, dan raakt men steeds verder afgesloten, en wordt het leven steeds moeilijker en van enige levensvreugde geen sprake meer.  

Deze mensen worden meestal zeer eenzaam en beginnen de gekste dingen in hun hoofd te halen. Nu heeft men ook in deze groep weer een grote verscheidenheid. Sommige mensen kunnen en aardig mee leven en functioneren nog vrij normaal. Andere raken afgesloten en durven zich niet meer over te geven aan andere mensen of relaties, bang dat ze zijn om bezeerd te veel gehoorde klacht is dan ook, dat dit soort mensen worden: "ik kan niet meer verliefd worden". En dat kunnen ze dan ook niet meer.

Ze trekken een muur rond hun gevoelsleven, zodat niemand ze meer kan benaderen. Als je ze dan op wijst, zeggen ze: " Ja, maar het doet zo zeer als ik de muren naar beneden laat".

Toch ligt hierin de waarheid: niet bang zijn om bezeerd te worden. Men zal klappen krijgen, maar op een gegeven moment is het afgelopen. Dan reageert men weer als een kind. Niet dat men dan geen pijn meer kan worden gedaan, maar men reageert anders, je bent een dag of een paar dagen diep bedroefd, maar dan is het over. De pijn voelt men dan nog wel. maar is makkelijk te dragen en slijt vlug. Dit komt omdat men beseft dat er een diepe emotionele band verbreken is.

Depressies echter die maanden of zelfs jaren kunnen duren, bestaan dan niet meer.

De meeste mensen lukt het vrij aardig verwerken, maar om een emotionele storm te verwerken, ik schat dat een niet verwerkt trauma bij pakweg 20 % blijft hangen. -- Deze mensen lopen een vrij grote kans om ernstige geestelijke en lichamelijke storingen geconfronteerd worden. Het is reeds lang bekend dat 70 % van alle ziektes uit eigen geest komt. Ik vermoed dat dit oplopen nog eens kan oplopen tot 90 %.

Het is namelijk de geest die reflecteert in het lichaam. Is de geest open, dan zal men weinig last hebben van lichamelijke storingen. Heeft men een verkrampte geest dan gaat dit zich uiten zowel geestelijke als lichamelijke klachten. 

Er zijn uiteraard bepaalde uitzonderingen die met hormonen maken kunnen hebben, maar ik denk dat dit percentage zeer laag is.

12

Wat gebeurt er nu in feite door al de klappen/beschadigingen die het kind oploopt.

Er komt een splitsing in de geest die bewustzijn en onderbewust zijn veroorzaakt. Wat in feite één was wordt twee.

In het beginstadium is dit door goede sociale begeleiders nog wel op te vangen. Als zo'n kind uit z'n omgeving gehaald wordt en genoeg liefde en aandacht krijgt. Niet om de gebeurtenissen weg te duwen, maar er juist over te praten. -- Meestal hoewel komt het dan wel goed, alhoewel men beter de ouders ook een soort therapie kan laten volgen. Met als hoofddoel de relatie weer in normale doen te krijgen, zodat het weer kan functioneren als normaal gezin.

Is het kind echter reeds voor jaren mishandeld, dan moet er een psychiater/psychotherapeut aan te pas komen om dit soort kinderen weer normaal te laten functioneren. 

Helaas zit er nogal wat kaf onder koren en werkelijk goede psychiaters /psychologen vindt men weinig. De psychiatrie zegt van zichzelf, dat een gedeelte heel goed bezig is, een gedeelte middelmatig, is en een gedeelte zeer slecht. Niet dat deze mensen er veel aan kunnen doen. 

Psychologie kan men bestuderen en er een graad in behalen. -- Het punt is echter dat men zichzelf moet kennen. Het doet men dit niet, wordt het inderdaad de lamme die de blinde helpt.
Als hulpverlener moet men eerst zelf de stormen van het leven kennen en in feite zou een hulpverlener pas op 30/35 jarige leeftijd werkzaam mogen zijn in de geestelijke gezondheidszorg. -- Aan deze beroepen moeten zeer hoge eisen gesteld worden. Deze mensen moeten er van doordrongen zijn dat ze letterlijk en figuurlijk mensenlevens in hun handen hebben. Tevens zouden mensen die in dit veld werkzaam willen zijn, verplicht moeten worden drie of zes maanden mee te draaien als hulp vragende in therapiegroepen .

Buiten dit alles is het aanbod van patiënten te groot en heeft men wegens deze factor en te weinig financiële middelen niet tijd genoeg om (alle) hulp vragende afdoende te helpen. In de huidige situatie kan een hulpverlener hooguit twee of drie mensen per dag intensief begeleiden. -- Het hele gegeven ja echter dat er veel eerder ingegrepen moet worden.

In de huidige situatie kan een hulpverlener hooguit twee of drie mensen per dag intensief begeleiden. -- Het hele gegeven is echter dat er veel eerder ingegrepen moet worden. 

Zodra de geest gesplitst is, verliest het kind veel van z'n emoties en spontaniteit. Het begint zich in zijn eigen wereld terug te trekken. In het ergste geval, als een kind werkelijk zwaar mishandeld of het wordt autistisch of totaal onhandelbaar. 

Maar de menselijke ziel/geest blijft werken. Ik heb reeds beschreven hoe dit werkt. Na tien of vijftien ziel zich te roeren, of langer, begint de signalen uitzendend vanuit het onderbewustzijn, dat er een niet verwerkt trauma aanwezig is. 

Maar het bewustzijn weet totaal niet wat het onderbewustzijn hem probeert te vertellen. De lijn is totaal verbroken, maar de ziel (onderbewustzijn) accepteert deze wonden niet en blijft zenden.

Dit veroorzaakt depressies, lusteloosheid, humeurigheid, mensen die zoals dat heet kort voor de wagen gespannen staan, en noem maar op. 

In ergere gevallen worden dit soort mensen psychiatrische patiënten en wat psychiaters/psychologen eigenlijk behoren doen, is uit te vinden waar de zere plek zit, waar de splinter 

13

zit, en ze dwars door deze emotionele pijngrens heen te begeleiden. De hulpvrager zelf weet namelijk niet waar de schoen wringt. 

De hulpverlener moet tussen de regels door kunnen lezen (horen), een kunst apart, en alleen te leren als men zichzelf en stormen van het leven kent. -- De materie is gedeeltelijk namelijk niet uit boeken te leren.  Men moet ze gevoelsmatig tussen mensen die depressief etc worden en het andere uiterste , mensen die last hebben van psychoses. Dit zijn de mensen die politieke groepen, fascistische groepen, degene die denken dat ze wegens hun huidskleur superieur zijn andere rassen, etc.

Dit zijn de mensen die politieke groepen vormen, om o.a. etnische minderheden het land uit te werken, fascistische groepen, degenen die denken dat ze we wegens hun huidskleur superieur zijn aan andere rassen ect. Dit soort mensen is in hun jeugd of latere leven beschadigd, men is daar niet goed doorheen gekomen. -- Dat begint de ziel op te spelen - (zenden). Maar men begrijp z'n eigen onlustgevoelens niet en begint agressief te worden. Om de pijn die van binnen zit af te reageren /projecteren ze het meestal hun partner/kinderen en/of andere mensen en groepen. 

Waar komt dit nu op neer?

Dat agressie een spiegelbeeld is van depressie, maar uit dezelfde bron (traumata) voortkomt.

Dit houdt in dat elke vorm van niet open zijn, elke vorm van agressie hetzij met de mond, hetzij met wapens, een beschadigd mens is. 

Wat men tegenwoordig een psychiatrisch patiënt noemt, omdat alles wat beschadigd is, wil beschadigen en alles wat bezeerd is wil bezeren.
Alles kan men hierin vinden: geldzucht, zucht naar macht, hoererij, vreemde hobby's, sektes, noem maar op. De oorzaak van elk vreemd gedrag kan men in de beschadigde ziel terugvinden.

En wie van ons volwassenen is hier onder uit gekomen? Het antwoord zal u niet verbazen: Niemand!

Ieder van ons heeft wel kleinere of grotere klappen/verwondingen opgelopen. Het wordt tijd voor de mensheid anders te gaan denken. 

Een geestelijke omkering door te gaan voeren. wapenwedloop geen overbodige luxe geen overbodige luxe.

Een van de grootste fouten die mensen in het algemeen het ontkennen van emoties. -- Een mens is emotioneel. 

Juist in de ontkenning van zijn emoties, en dit als zwak en verwerpelijk te zien gaat de mensheid verkeerd. -- Is er een weg terug? -- Ja, die is er, ik zal hierop nog terugkomen hoewel een opmerkzaam lezer het antwoord reeds weet.

14

OVERNAME DOOR HET ONDERBEWUSTZIJN

Op een gegeven moment is het voor het onderbewustzijn genoeg. Het heeft genoeg signalen uitgezonden naar het bewustzijn, tekenen gegeven dat er iets fout zit. Maar het bewustzijn en zijn bezitter hebben deze genegeerd of niet begrepen. Dan neemt het onderbewustzijn het tijdelijk over. Het beschadigde deel (onderbewuste) gaat het overnemen van het bewustzijn.

Dit is wat men in de psychiatrie een psychose noemt. De agressie (beschadiging) komt ineens naar buiten. de ziel/geest laat de beschadiging zien. Op zo'n moment weten sommige mensen totaal niet wat ze aan het doen zijn. Omdat ze beschadigd zijn, willen ze beschadigen.

Weer anderen kunnen gedeeltelijk beseffen wat ze aan het doen zijn of gedaan hebben. Maar ze ervaren het als een dwangmatig wat ze niet kunnen stoppen.

Psychoses werken verschillende kanten op.

Sommige gaan zichzelf andere kunnen te lijf met scheermesjes, anderen kunnen psychopathische moordenaars, anderen vergrijpen zich aan een kind of plegen zelfmoord of doen een poging daartoe. -- Een psychose is een dat zich in verschillende vormen kan uiten. Als dit soort dit soort mensen opgesloten is, is het voor de hulpverlener een ideaal moment om naar binnen te kijken. Doen kan hij niet veel op dat moment. Hij of zij moet wachten tot het bewustzijn het weer gaat overnemen. Het is een signaal naar de buitenwereld dat er iets totaal fout gaat.

Grijpt men niet in, dan worden deze langer en heviger. aanvallen steeds frequenter, totdat het onderbewustzijn het totaal overneemt. Gebeurt dit, dan is ook de hulpverlener practisch hulpeloos, dan is er nog maar één die kan helpen.

Ik heb de voorbeelden hiervan gezien in psychiatrische ziekenhuizen, en heb me in stomme verbazing afgevraagd, waarom men het zover laat komen. -- Schijnbaar is men het spoor bijster in de psychiatrische wereld, of men heeft het nog nooit gevonden.

Hoeveel ik toch ook psychiaters en therapeutische centra ken, die dicht de waarheid komen of ze bezitten, en zeer goed bezig zijn. Maar het zijn er nog steeds te weinig.

De fout die veel hulpverleners maken is de gevolgen weg te nemen. Maar niet de oorzaken! Men laat de splinter zitten. Dit heeft tot gevolg dat deze mensen genezen lijken, na een behandeling. maar steeds weer terugkomen Een verschijnsel dat ook in de psychiatrische wereld reeds gesignaleerd is. -- Men moet een duidelijk verschil maken tussen traumatische ervaringen en emotionele afgeslotenheid, die opgelegd is door een afgesloten maatschappij.

Sommige psychiaters, zoals een Bastiaans ⚰️ in Nederland, hebben dit zeer goed door.

Diepte-psychiatrie is nodig voor traumatische ervaringen oppervlakte-psychiatrie klem lopen, voor mensen die op emotioneel gebied klem lopen. Meestal lopen deze gegevens in elkaar maar je kan of mag ze nooit op een hoop gooien. -- Als hulpverlener moet je deze verschillen kunnen zien, anders ga je grove fouten maken.
Wat men ook constateert, is dat als deze mensen er gedeeltelijk of geheel uitkomen, ze gaan ontkennen dat ze ooit ziek

15

geweest zijn, het lag aan de partner, het werk, alcohol, drugs enz . Toch moet hier de hulpverlener direct ingrijpen, tegenover zichzelf en tegen anderen toe kunnen geven dat ze gees- telijk in de knoop hebben gezeten. Uiteraard vraagt dit ook verandering in de maatschappij. Te vaak lopen dit soort mensen nog tegen muren van onbegrip op, zowel in de famille als in andere situaties.
Sommige centra stimuleren o.a. ontkenning en zijn echt heel gevaarlijk bezig tot het bijna sekte-achtige vormen aanneemt. En men het idee krijgt of ze er een cassettebandje ingestopt dat zijn liedje of speelt zodra je op de knop drukt. Een pure conditionering.

Wat ik meestal mis bij mensen die uit dit soort centra komen. is gevoel en diepgang. Het lijkt heel sterk, maar knakt bij de eerste de beste emotionele storm hun uiterste best doen, Ik weet dat de mensen die daar werken, maar op bepaalde punten zijn ze verkeerd bezig.

Van de gegevens intelligentie-rationaliteit-gevoel-emotionaliteit, zijn de laatste twee het belangrijkst. Deze moeten niet, verdrongen worden, maar geactiveerd.

Toen ik dit voor het eerst goed besefte, was ik totaal verbluft. -- Als men den naar sommige politieke leiders of groepen gaat kijken en luisteren, naar sommige religieuze groepen, naar televisie, radio, boeken, tijdschriften, slaat de angst om je hart.

Het punt is natuurlijk dat de mensheid in het algemeen verkeerd opgevoed wordt. Zelfs hier is weer een splitsing te maken.

Het jongetje wordt geleerd hard te zijn, niet te huilen, geen emoties te tonen, hoofd van de familie te zijn etc.

Het meisje wordt opengelaten (in de meeste gevallen), en haar emoties tonen, mag maar wordt in een ondergeschikte rol gemaneuvreerd.

Beide groepen begrijpen elkaar op latere leeftijd niet helemaal meer. De man geperst in zijn rol,  begrijp het emotionele van de vrouw niet meer.

De vrouw begrijpt vaak niet het gevoelloze en afstandelijke van de man, waardoor beiden op de lange duur uit elkaar gaan groeien, met vaak als uiterste resultaat echtscheiding.

Vaak heb ik vrouwen horen zeggen: "Ik wilde dat mannen wat meer gevoel konden tonen". Het simpele gegeven is echter, dat een mannelijk kind een (gedeeltelijk) verkeerd programma met zich mee krijgt. Het mag z'n gevoel niet meer tonen. Doet hij dit wel, dan wordt hij uitgemaakt voor flikker, zacht gekookt ei, softie, meer van dit soort, "fraaie" uitdrukkingen. Aangezien en hij niet anders wil zijn dan de rest, trekt hij de muren rond zijn gevoelsleven weer omhoog, flink doend, vloekend, drinkend, discriminerende en schuine bakken vertellend, geaccepteerd te worden door de rest. om maar in de smaak te vallen en het gevoelige en het spontane van het kind, zijn ze voor het grootste gedeelte kwijt. -- Durft hij z'n gevoel een keer te tonen, dan sluit hij zich op in zijn huis, bang dat andere mensen zijn gemoedstoestand kunnen zien en kunnen observeren hoe gevoelig hij eigenlijk is. 
Iedere man heeft hier zijn eigen trucje voor. De een loopt rond met een stuurs gezicht, zodat men bang wordt om zo'n figuur te benaderen. De ander gebruikt zeer grove taal. Weer anderen proberen

16

een gesprek een andere wending te geven, beetje emotioneel wordt, of loopt weg. Meestal ziet, men een combinatie van deze dingen. Een ex-baas prima eens onder woorden: "Overdag werken we, 's avonds eens drinken we, en 's nachts huilen we". 
Let wel, ik spreek hierover afgesloten mensen. Hoofdzakelijk mannen, die of niet meer durven, of niet meer weten hoe hun gevoelens te uiten.

Het meisjeskind wordt in het algemeen opengelaten, mag haar emoties tonen zodat er veel van de oorspronkelijke kern bewaard blijft. Toch wordt ze zo geprogrammeerd, dat ze niet rationeel mag denken. -- Vrouwen die hier uit meestal een dubbele handicap ze moeten zowel tegen mannen als vrouwen-patronen afknokken.

Nu weet ik gelukkig ook, dat er in Nederland veel over gepraat wordt en dat langzaam dingen beginnen te veranderen.

17

HET COMPUTER IDEE.

In het voorgaande hoofdstuk heb ik reeds een paar maal het woord programma gebruikt. Een mens als hij geboren, is een onbeschreven stuk papier, een blanco papier. Hij krijgt één grote basisfunctie mee: eenheid van geest, wat vertaald kan worden met liefde. 
Dan begint de mens er programma's in te stoppen. Stop er een goed programma in en het functioneert prima.
Stop er een slecht, programma in en er komt een slecht programma uit. Met andere woorden: men kan heiligen van mensen maken, maar ook gebracht wordt, psychopathische moordenaars en alles wat daar tussen in ligt. Niet alleen de ouders zijn hier schuldig aan, maar de gehele maatschappij.  Als ik zie wat er op films en t.v. het niet verwonderlijk dat agressie hand over hand krankzinnige fantasieën, die als werkelijkheid verkocht worden.  

Het is verbijsterd om te zien hoeveel zaken in deze wereld zijn.  In de U.S.A. is al aangetoond,  dat sinds er televisie delen er geweld gebracht wordt als zijnde normaal, met 500% is toegenomen, de bevolkingstoename meegerekend. Dat doet mij afvragen of iedereen daar in slaap is gevallen. Zulke cijfers zouden toch bij  psychologen, sociologen en politici enorme alarmbellen moeten zouden te laten afgaan. -- Blijkbaar gebeurt dit niet. Is er te veel geld bij betrokken?   Is men bang om z.n neus te stoten?
Begrijpt men nu werkelijk niet, dat men de menselijke ziel/geest  totaal vergiftigt? 

Een volwassene kan dit soort programma's nog redelijk relativeren, een kind echter niet. Als de ouder met het kind kijkt, is het door een goede voorlichting nog redelijk in banen te geleiden. Dat t.v. speciaal sommige soorten films, en geen realiteit zijn, maar fantasie. Vaak echter laat men het kind alleen kijken. Studies in de Verenigde Staten hebben reeds aangetoond dat dit funeste gevolgen kan hebben op de menselijke ziel.
Maar we hoeven niet zo ver te gaan. Denk maar eens aan Chinese vechtfilms. Als zo'n film afgelopen is, zie je de jeugd al hakkend en schreeuwend en slaand de straat op komen. Praatshows op de televisie waar men probeert elkaar de grond in te boren en dit nog te verkopen als zijnde normaal. Kinderprogramma's met spoken en enge mannen,
mannen met m-16 geweren, zitten. Programma's voor tien-jarigen,  waarin tanks en vliegtuigen achter elkaar waarin aanzitten.

Homofilms. waardoor men het idee krijgt dat als men nog een gewone man/vrouw relatie heeft, en ook nog met elkaar naar bed gaat, er toch echt een steekje los moet zitten.

Het is uiteraard niet alleen televisie, maar ook bepaalde weekbladen, kranten en sommige radioprogramma's die er even meedoen. 
In de Verenigde Staten leert men de kinderen van jongs af aan zeer hard aan prestatiebewust te zijn en geld en prestige na te streven.  Voor de

18